يكي از اساتيد بنام مديريت زمان براي تفهيم موضوع مديريت زمان براي دانشجويان رشته مديريت بازرگاني، مثالي را به كاربرد كه دانشجويان هيچ وقت آن را فراموش نخواهند كرد. او همانطور كه مقابل اين گروه از دانشجويان ممتاز نشسته بود گفت بسيار خوب ديگر وقت امتحان است. سپس يك كوزه سنگي بزرگ بيرون آورد و آن را روي ميز گذاشت. پس از آن حدود 12 عدد قلوه سنگ كه هركدام به اندازه يك مشت بودند را يك به يك و با دقت درون كوزه چيد و زمانيكه كوزه پرشد و ديگر هيچ سنگي در آن جاي نمي گرفت از دانشجويان پرسيد آيا كوزه پر شده است؟ همه با هم گفتند بله. او گفت واقعا" ؟.

سپس يك سطل شن از زير ميزش بيرون آورد و مقداري شن را درون سنگ هاي داخل كوزه ريخت و كوزه را تكان داد تا دانه هاي شن خود را در فضاي خالي بين سنگ ها جاي دهند. بار ديگر پرسيد آيا كوزه پر شده است؟ اين بار كلاس جلوتر بود و يكي از دانشجويان پاسخ داد احتمالا خير. او گفت خوب است و سپس يك سطل ماسه از زير ميز بيرون آوردو ماسه ها را داخل كوزه ريخت. ماسه ها فضاي خالي بين سنگ ها  و دانه هاي شن را پر كردند.  در اين موقع يك پارچ آب از زير ميز درآورد و شروع كرد به ريختن آب  در داخل كوزه تا وقتي كه كوزه لب به لب پرشد.

سپس رو به كلاس كرد و پرسيد : چه كساني مي توانند بگويند نكته اين مثال در چي بود؟ يكي از دانشجويان مشتاق بلن شد و گفت : اين مثال مي خواهد به ما بگويد كه برنامه زماني ما هرچقدر فشرده باشد اگر واقعا سخت تلاش كنيم هميشه مي توانيم كارهاي بيشتري در آن بگنجانيم.

استاد پاسخ داد : خير. نكته اين نيست، حقيقتي كه مي خواهد به ما بياموزد اين است كه اگر سنگ هاي بزرگ زندگي را اول نگذاريد هيچ وقت فرصت پرداختن به آن را نخواهيد يافت.


سنگ هاي بزرگ زندگي شما كدامند؟